حتما بیا ادامه مطلب

همه ی فصل جوونیم پا به پای عاشقی رفت

تا رسیدم به تو عمرم مثل عطر رازقی رفت

دل من تو این جزیره واسه هر دلی پناه بود

لب ساحل تک و تنها چشم به راه قایقی رفت

دیگه حوصله ندارم خسته ام خسته ی خسته

روی کتفم جای زخم و دلم از همه شکسته


برای لمس دستای لطیفت

من هر شب لحظه ها رو می شمارم
همه دلواپسی هام مال اینه

ازت خاطره خوبی ندارم

کمی زوده بری آسوده باشی
بدون من و یاد چشم خیسم

کمی زوده بخوای از من جدا شی
نرو با رفتنت دیونه می شم

کی به پایان برسد درد، خدا می داند
ماه ساکن شود و سرد، خدا می داند
در سکوت شب هر کوچه این شهر خراب
گم شود ناله شبگرد، خدا می داند
مردم شهر همه منتظر یک نفرند






یادم نیست

طلوع اولین گل سرخ بود

یا غروب آخرین نرگس زرد ؟!

که پروانه ها

تو را در من سرودند

یادم نیست

اولین شعرم را برای تو

که باران کجا می خواند

و پنجره ها فهمیدند

یادم نیست




هوا آرام

شب خاموش

راه آسمان ها باز

خیالم

چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا

که می بافند کولی های جادو، گیسوی شب را

تنم را

از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند